Νοητική Υστέρηση

H Νοητική Υστέρηση (Ν.Υ.) είναι μια  διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από σημαντικά μειωμένη νοητική λειτουργία και ελλείμματα σε δύο ή περισσότερες προσαρμοστικές συμπεριφορές, με έναρξη πριν την ηλικία των 18 ετών.  Έχει ορισθεί ότι Νοητική Υστέρηση υπάρχει σε ένα άτομο, αν το σκορ του Δείκτη Νοημοσύνης (IQ) του  είναι κάτω από 70. 

 

Ταξινόμηση

Ανάλογα με τη βαρύτητά της, η νοητική υστέρηση ταξινομείται ως εξής:

  • Ήπια: Νοητικό Πηλίκο από 50-55 έως 70.
  • Μέτρια: Νοητικό Πηλίκο από 35-40 έως 50-55.
  • Σοβαρή: Νοητικό Πηλίκο από 20-25 έως 35-40.
  •  Βαριά: Νοητικό Πηλίκο κάτω από 20 ή 25.

 

Αίτια Νοητικής υστέρησης

  • Προγεννητικά αίτια:  Κληρονομικοί παράγοντες,  Χρωμοσωμικές ανωμαλίες (σύνδρομο Down, σύνδρομο Turner),  Ασθένειες της εγκύου (λοιμώξεις, ερυθρά,), κ.α.
  •  Περιγεννητικά αίτια:   Ανοξία,  Τραυματισμοί και αιμορραγία του εγκεφάλου,  προωρότητα,  κ.α.
  • Μεταγεννητικά αίτια:  Μολυσματικές ασθένειες, Ατυχήματα, Υψηλός πυρετός, 5. Ψυχοκοινωνικοί παράγοντες (ιδρυματο- ποίηση, στερημένο εκπαιδευτικό περιβάλλον), κ.α.

 

Γνωστικές Δυσκολίες:

Τα άτομα με νοητική καθυστέρηση αντιμετωπίζουν πολλές γνωστικές δυσκολίες, από τις οποίες κάποιες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με την εκπαίδευση, άλλες παραμένουν κυρίαρχες στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η σκέψη τους και τη χαρακτηρίζουν.

Οι κυριότερες είναι:

  • Μειωμένο εύρος προσοχής
  • Μειωμένη Ταχύτητα επεξεργασίας πληροφοριών
  • Δυσκολία στη οργάνωση των πληροφοριών που δέχεται ο εγκέφαλος από το
  • περιβάλλον
  • Μειωμένο εύρος μνήμης (κυρίως στην βραχυπρόθεσμη μνήμη).
  • Δυσκολία στην ανάκληση πληροφοριών που ήδη κατέχουν.  
  • Μειωμένες μεταγνωστικές δεξιότητες).

 

Κινητικά χαρακτηριστικά

  1. Χαμηλή φυσική κατάσταση
  2. Αποκλίσεις στη στάση του κορμού (σκολίωση, λόρδωση, κύφωση).
  3. Χαλαρές αρθρώσεις
  4. Παχυσαρκία
  5. Μικρή μυϊκή δύναμη
  6. Ατελή κινητικά πρότυπα
  7. Δυσκολίες συντονισμού χεριού-ματιού, ματιού-ποδιού
  8. Δυσκολίες ισορροπίας του σώματος

 

 Παρέμβαση

  • Αρχικά  εστιάζεται στην αξιολόγηση και στον καθορισμό των  αναπτυξιακών ορόσημων έχουν χαθεί.
  • Πρωταρχικός στόχος της θεραπείας είναι να αναπτύξει του δυναμικό του ατόμου στο έπακρο.
  • Η ειδική εκπαίδευση και κατάρτιση θα πρέπει να αρχίσει από τη βρεφική ηλικία.
  •  Προσοχή πρέπει δίνεται στις κοινωνικές δεξιότητες.